ทอม เวตส์

โทมัส อลัน เวทส์ (เกิด 7 ธันวาคม พ.ศ. 2492) เป็นนักดนตรี นักแต่งเพลง นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวอเมริกัน เนื้อเพลงของเขามักเน้นไปที่จุดอ่อนของสังคม และถ่ายทอดด้วยเสียงที่ทุ้มลึกและหนักแน่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา เขาทำงานในวงการดนตรีแจ๊สเป็นหลักในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 แต่ดนตรีของเขานับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 ได้สะท้อนถึงอิทธิพลที่มากขึ้นจากแนวเพลงบลูส์ ร็อค เพลงโวเดอวิลล์ และแนวทดลอง

เวทส์เกิดและเติบโตในครอบครัวชนชั้นกลางในเมืองวิตทีเออร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยได้รับแรงบันดาลใจจากผลงานของ Bob Dylan และ the Beat Generation เขาเริ่มร้องเพลงให้กับวงดนตรีโฟล์กในซานดิเอโกตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เขาย้ายไปลอสแองเจลิสในปี 1972 ซึ่งเขาทำงานเป็นนักแต่งเพลงก่อนที่จะเซ็นสัญญาบันทึกเสียงกับ Asylum Records อัลบั้มแรกของเขาคือ Closing Time ที่เน้นดนตรีแจ๊ส (พ.ศ. 2516) และ The Heart of Saturday Night (พ.ศ. 2517) ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความสนใจด้านโคลงสั้น ๆ ของเขาในเรื่องสถานบันเทิงยามค่ำคืน ความยากจน และอาชญากรรม เขาออกทัวร์ในสหรัฐอเมริกา ยุโรป และญี่ปุ่นซ้ำแล้วซ้ำอีก และได้รับความสนใจจากนักวิจารณ์และความสำเร็จทางการค้าด้วย Small Change (1976), Blue Valentine (1978) และ Heartattack and Vine (1980) เขาผลิตเพลงประกอบภาพยนตร์ของฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา เรื่อง One from the Heart (1981) และต่อมาได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์คอปโปลาหลายเรื่อง

ในปี 1980 Waits แต่งงานกับ Kathleen Brennan แยกทางจากผู้จัดการและค่ายเพลง และย้ายไปนิวยอร์กซิตี้ ด้วยกำลังใจของเบรนแนนและการทำงานร่วมกันบ่อยครั้ง เขาจึงแสวงหาสุนทรียศาสตร์ทางดนตรีที่เป็นแนวทดลองและผสมผสานมากขึ้น ซึ่งได้รับอิทธิพลจากผลงานของแฮร์รี พาร์ทช์และกัปตันบีฟฮาร์ต สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นในซีรีส์อัลบั้มที่ออกโดย Island Records รวมถึง Swordfishtrombones (1983), Rain Dogs (1985) และ Franks Wild Years (1987) เขายังคงแสดงในภาพยนตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งนำแสดงใน Down by Law ของจิม จาร์มุช (1986) และยังได้แสดงละครอีกด้วย ร่วมกับผู้กำกับละครโรเบิร์ต วิลสัน เขาอำนวยการสร้างละครเพลงเรื่อง The Black Rider (1990) และ Alice (1992) ซึ่งแสดงครั้งแรกในฮัมบูร์ก หลังจากกลับมาที่แคลิฟอร์เนียในช่วงทศวรรษ 1990 อัลบั้มของเขา Bone Machine (1992), The Black Rider (1993) และ Mule Variations (1999) ทำให้เขาได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์เพิ่มมากขึ้นและได้รับรางวัลแกรมมี่หลายรางวัล ในช่วงปลายทศวรรษ 1990 เขาเปลี่ยนมาใช้ค่ายเพลง ANTI- ซึ่งออกผลงาน Blood Money (2545), Alice (2545), Real Gone (2547) และ Bad as Me (2554)

แม้ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จทางการค้าในกระแสหลัก แต่ Waits ก็มีอิทธิพลต่อนักดนตรีหลายคนและได้รับการติดตามลัทธิในระดับนานาชาติ และมีการเขียนชีวประวัติหลายเรื่องเกี่ยวกับเขา ในปี 2015 เขาอยู่ในอันดับที่ 55 ใน "100 นักแต่งเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" ของโรลลิงสโตน เขาได้รับการแต่งตั้งให้เข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรลในปี 2554